strand_heemskerk_2

Op 22 maart had ik in Utrecht een zo slechte marathon gelopen dat ik daar ter plekke besloot om dat nooit meer te doen. Iedereen weet wat er dan gebeurt. Zeg dus nooit nooit!
Ergens in de loop van de zomer begon het weer te kriebelen. De teleurstelling was ik kwijt en lekker trainend kwam ik tot duurlopen van 2,5 uur en verder. Het ging zo makkelijk dat ik heel voorzichtig weer begon te dromen van de Berenloop. Na een goed gesprek met Annemarie, Gerard en Nel, bleken zij alle 3 hetzelfde er over te denken. Waarom niet? Je hoeft toch niet zo hard? Lekker genieten onderweg is veel belangrijker en heel aankomen nog meer.
Op 7-11 heb ik mijn startnummer van de halve marathon omgeruild voor de hele. Trillend in mijn “tuig” stond ik 8-11 aan de start. Helemaal achteraan. Bibberend onderlipje, zwaaien naar Gerard en hup daar ging ik. In een rustig tempo door West en zo langs de haven achter de ca. 700 marathonlopers aan.

Het ging goed. Knoopte een praatje aan met een man die zijn eerste liep. Dat kon ik mij ook nog heel goed herinneren! Zo liepen we een uurtje samen op. Niet meer helemaal achteraan, maar het tempo van 6 minuut de kilometer kon ik heel goed volhouden. Zo goed, dat ik er ook echt van kon genieten. Geen zenuwen meer. Ergens in de buurt van Hoorn begint het opeens heel erg hard te waaien –toen hadden we gelukkig nog wind mee- maar ik besefte wel dat het op deze manier erg zwaar zou worden. Zo plotseling als de wind gekomen was, verdween hij ook weer. Tenminste niet echt verdwijnen maar windkracht 3 à 4 en ca. 12’C waren nu ook niet echt weersomstandigheden waar je helemaal van kapot ging. In tegendeel. Het ging steeds makkelijker. De Boschplaat overstekend kom ik op het halve marathonpunt in 2.06.47. Lekker! De glimlach op mijn gezicht is er ondertussen niet meer vanaf te branden. Zorgvuldig houd ik mijn hartslagmeter in de gaten en wacht ondertussen rustig af of en zo ja er nog een persoon met een hamer langs gaat komen. Niet dus. Wel regelmatig Gerard op de fiets, ook hij ziet het intens gelukkige in mij aan. Op de een of andere manier komt alles vandaag weer bij elkaar. Rustig starten, praatje maken, doorlopen en anderen in gaan halen vanaf zo ca. 23 km en daarbij ook nog regelmatig eten, drinken en breeduit die glimlach etaleren! Het kostte geen enkele moeite. De bovenbenen lopen ook niet echt vol, zelfs op het strand (33 km) gaat het nog heerlijk, maar ook daar door de wind strak zandpad. Alleen de strandopgang is dermate rul en diep dat ik daar gewoontegetrouw eventjes wandel en een SIS-sportgel er in werk. Boven staat Gerard te wachten en een stukje verderop Mieke (onze hotelhoudster hielp bij de 36 km drankenpost) en het is eventjes heerlijk lachen en voluit genieten van de aandacht. Daarna is het nog maar een klein stukje. Ik kan nog steeds voluit doorlopen en aanzetten. Heuvel op en –af is geen enkel probleem en al snel moet Gerard er met de fiets af en kom ik in de buurt van West. De mensen staan nog steeds 5 rijen dik voor de hekken en de rode loper. Met een overwinningsgebaar loop ik de rode loper af. Het is wederom een geweldige ervaring maar door het afgelopen voorjaar nu nog veel intenser en gelukkiger. Bijna gaat het nog mis, de maaginhoud komt in het zicht van de finish en de speaker, die mijn naam en woonplaats noemt, genadeloos omhoog. Gelukkig kan ik het inhouden en vol trots finish ik in 4.15.11 uur waar ik in tranen door een EHBO-ster wordt ondersteund tot Gerard bij me is. Er wordt een medaille omgehangen waar ik zo blij van word dat de vrijwilliger die dat doet, nog een stevige hand toe krijgt. ’s Avonds vieren we een heerlijk feest samen.
Nu na 3 weken kan ik nog steeds de euforie, de intense blijdschap oproepen. En dat wou ik toch weer even delen.
Hartelijke groet!
Yvonne & Gerard