|
Afgelopen vrijdag ben ik afgereisd met team 210 naar Parijs. Mijn taak was om de lopers soepel naar Parijs te begeleiden samen met collega Ruud (niet mijn eigen Ruud!).
Team 210 of de Donkeyrunners zoals ze zichzelf noemen bestaat uit een aantal leden van de KLG en een aantal bevriende lopers uit Zaandam. Het hele jaar zijn ze al bezig geweest om geld op te halen voor het goede doel, kanker. Deze vreselijke ziekte komt plotseling heel dichtbij als ik net voor vertrek een telefoontje krijg van mijn allerliefste oom uit Amerika... diagnose kanker. In de hectiek waar ik me in begeef kan ik de boodschap alleen maar aannemen en verdergaan met pakken.
Vrijdagochtend staat het hele team klaar bij Jan Sinnige. Frans blijkt niet mee te kunnen vanwege de kritieke toestand van zijn schoonmoeder. Jan heeft direct aangegeven bereid te zijn om hem te vervangen. Geweldig natuurlijk dat zo'n goede loper direct zijn spullen pakt en meegaat naar Parijs.
In Parijs aangekomen zit de sfeer er al goed in. Het weer is fantastisch en we nemen alvast een biertje/wijntje op de goede afloop!! Zaterdag vertrekken we naar de start en daar is het een drukte van jewelste. Ook komen we hier andere KLG leden tegen. Erwin en Sylvia Kater, Gerda Lakeman en haar man Willem zitten in één busje en Rene Huisman loopt net als vorig jaar mee met zijn vorige werkgever.
De start is altijd een geweldig spektakel. BN'ers, motoren, een haag van mensen en natuurlijk de lopers die stijf van de adrenaline klaarstaan om te mogen starten. De lopers brengen het gevoel perfect over op de omstanders en er wordt gejuicht en meegezongen als het startschot valt. Onze zaanse Annet mag beginnen. We begeven ons naar de vrachtwagen die de komende dagen ons huis zal zijn. Het eerste wisselpunt is op 110 KM. Beide teams hebben er dan een stuk van 55 KM opzitten en voor Ruud en mij begint het werk. Twee massagetafels staan opgesteld in de vrachtwagen en de eerste pijntjes en stijve spieren worden door ons onder handen genomen. Als team 2 klaar is, is het inmiddels 3.15 uur en iedereen ligt even heerlijk te slapen. Wij kunnen echter nog niet direct de slaap vatten en ik loop voor het eerst even naar de route waar inmiddels alle teams doorkomen. Op een verlaten landweggetje sla ik de lopers gade en dan komen de tranen. Tranen die even niet te stoppen zijn en die me zullen helpen om het allemaal even te verwerken. Terug bij de vrachtwagen zitten we in het donker nog even buiten en krijgen prompt de slappe lach. De lopers moeten weer gewekt worden en wij gaan ons opmaken voor de volgende wisselplaats.
Wisselplaats 2 en 3 is voor de masseurs altijd hard werken. Tijdens deze wissels worden pijntjes heftiger en zetten we alles op alles om blessures te voorkomen (zelfs blauw en roze tape!! J). Het weer is heel warm en de lopers hebben moeite om te blijven eten. De tweede nacht is in aantocht en ons werk zit er om middernacht op. Het tweede team gaat op weg naar Bergen op Zoom waar wij de mogelijkheid krijgen om even te slapen. Van 2.30 - 6.30 uur kunnen we even de ogen dichtdoen en al snel liggen we te snurken (Ruud in ieder geval)!!
's Morgens krijgt iedereen de gelegenheid om te zwemmen in het zwembad in Bergen op Zoom. De gemeente heeft het bad opengesteld voor alle Roparunleden zodat iedereen weer fris op weg kan naar Rotterdam.
50 KM voor de finish mag ik op de fiets stappen en ga ik samen met alle lopers (7 op de fiets en 1 loper) naar Rotterdam. Onderweg worden we als helden onthaalt en we genieten met volle teugen. Om 3.17 uur snelt het team over de finish en sluiten we een succesvol weekend af met zijn allen op de Coolsingel. Tranen en bier vloeien. Wat is het toch mooi om middels een sportieve prestatie geld op te halen voor het goede doel.
Sportieve groet,
Esther Raateland |
